دوستت دارم

دکمه های مانتو مدرسه و بند کفش های کتانی اش را بسته و نبسته به حال خود رها کرد و مثل قرقی پله های دو طبقه را دو تا یکی، تا پشت در پشت بام بالا دوید. آنجا لحظه ای درنگ کرد. نفسش را در سینه حبس کرد و گوش خواباند ببینداین سر و صداها آیا کنجکاوی همسایه ای را برانگیخته است یا نه .دست یخ کرده اش روی قفل خشابی در پشت بام مرددانه می لرزید.اما به جز صدای سلام علیک و خوش و بش مهمان های علی صدای دیگری در راهرو شنیده نمی شد. تقه بسته شدن در آپارتمان را که شنید، زانوهای لرزانش دیگر تاب نیاوردند. با احساس ضعفی شدید همان جا کف زمین ولو شد و پشتش را به در پشت بام تکیه داد. از شدت اضطراب نمی توانست حتی گریه کند. کوله مدرسه اش را در بغل فشرد بلکه کمی آرام بگیرد. خیال های ترسناکی زنجیره وار از ذهنش می گذشتند:” اگر یکی از همسایه ها متوجه شده باشد و به پلیس صد وده زنگ بزند چه ؟ اگر علی نتواند برای نجات من از این مخمصه مهمان هایش را دست به سر کند باید چه کنم ؟ …” هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که دوباره صدای باز شدن در آپارتمانی به گوش رسید. از جا پرید و چشم هایش از ترس گشاد شدند. صدای پاهایی که از پله ها بالا می آمدند برایش شکی باقی نگذاشت.بی معطلی خشاب قفل در را کشید. روی پشت بام رفت و محوطه را با نگاهی سریع ارزیابی کرد. ارتفاع این خانه نوساز از خانه های اطرافش بیشتر می نمود به همین خاطر به بام خانه های اطراف راهی نداشت. هرچند می دانست همه این تلاش هایش بیهوده و تا حد زیادی احمقانه است با این حال لحظه ای به ارتفاع سکو مانند میان دو بام همسایه خیره شد و با خودش فکر کرد :”اگر لازم باشد می پرم.” صدای نزدیک شدن قدم ها به او فهماند که فرصت پریدن را فعلن از دست داده است. به سرعت خودش را به پشت یکی از کولرها رساند و قایم شد. قلبش مثل قلب گنجشکی گرفتار شده می تپید.

کسی روی پشت بام آمده بود. با خودش فکر کرد:”کافی است مردی باشد. این جا دیگر کسی نیست که به دادم برسد. آنکه علی بود به گریه و زاری و التماس هایم اعتنا نکرد چه رسد به یک مرد غریبه! یعنی اگر زنگ خانه اش را نزده بودند چه اتفاقی می افتاد؟ …” کوله اش را در بغل فشرد. چشم هایش را بست و دست به دامن خدا شد .

صدای آرام و نامطمئن علی به گوشش خورد که نامش را صدا می زد. ناخودآگاه اشک هایش سرازیر شدند. از پشت کولر که بیرون آمد، علی به سرعت به سویش شتافت اما جرات نکرد پا پیش بگذارد و در آغوشش بگیرد. فقط با نگرانی پرسید :”خوبی؟ به بهانه ای زدم از خانه بیرون. بیا برویم.حالا چرا گریه می کنی ؟ چیزی نشده که! ” احساس گناه و ترحم در نگاهش موج می زد. بی آنکه بیشتر از این حرفی میانشان رد و بد شود، بی سر و صدا از پله ها پایین آمدند. وقتی خود را در کوچه یافت احساس کرد می تواند دوباره به راحتی نفس بکشد. صورت از گریه برافروخته اش را بالا گرفت و با غرور تمام گفت:” خوب! خداحافظ.” علی دستش را دراز کرد و گیره موهایش را به سمت او دراز کرد و زمزمه کرد:” روی میز پذیرایی جا گذاشته بودی. جوری برش داشتم که هیچ کس متوجه نشد.” گیره را گرفت و هیچ نگفت. پشتش را به علی کرد و به راه افتاد. از پشت سر شنید که او زمزمه کرد :” باور کن دوستت دارم.”