زعفران

ماری بیست و دو ساله ی هنرمند، گردن کشید و توی قابلمه را نگاه کرد. همان دم، من هم داشتم به دنبال دسته هاون سنگی کمدها را زیر و رو می کردم. چشم هایش را درشت کرد و گقت :» اوم م م .. خوشمزه است.» من که دست آخر به ته گرد  قاشق چوبی به جای دسته هاون رضایت داده بودم، گقتم :» از کجا می دانی؟ » خندید و گقت : «بوی خوبی دارد. باز هم زافران ؟»  از حالتی که به انگلیسی زعفران را بیان می کرد خوشم می آمد. گفتم :» آره . زعفران  را دوست داری ؟» با  تحکمی که عادت داشت  با آن از سیستم چپ افراطی  کشورش دفاع کند جوابم داد:» آره . ولی خیلی گران است. «

به رسم ایرانی ها همان شب مقداری زعفران برایش به اتاقش بردم. هاج و واج نگاهم کرد و هیچ  نگفت. دو روز بعد ماری را در حال پخت و پز در آشپزخانه پیدا کردم. زعفران را هم با خودش آورده بود.خیلی جدی از من پرسید:» این زعفران خیلی زیاد است. تو خیلی در ایران پولداری؟» برایش توضیح دادم که مقدار زعفران آن قدر ها هم که فکر می کند زیاد نیست ومن هم در ایران پول پارو نمی کنم.  و به شوخی اضافه کردم :» به قول خودتان شایسته نیست آدم ها راجع به سه چیز از هم سوال کنند. پول. مذهب.سیاست.»اما ماری دست بردار نبود:» اما این خیلی زیاد است؟ گران است!» از چانه زدن خسته شده بودم. نه گذاشتم و نه برداشتم گقتم :» این هدیه است . برو لذت ببر. به پولش فکر نکن.» سکوت معنا داری کرد و رویش را برگرداند. خواستم موضوع بحث را عوض کنم . لاجرم موضوع تکراری و خسته کننده علم بهتر است یا ثروت  را پیش کشیدم. در این بازی تبحر زیادی داشت. می دانستم. گقتم:» یعنی برای تو داشتن خانه و اتوموبیل و استفاده از آخرین تکنولوژی ها مهم نیست؟» با سری افراشته ادعا  کرد که برایش اهمیتی ندارد و تا الان برای این که خودش و استعدادهایش را  یکی یکی پیدا کند یک سال در پرتغال، درس زبان پرتغالی خوانده و بعد دراسپانیا به زبان اسپانیایی مسلط شده و این روزها هم در یکی از شهرهای سوئد  در مدرسه هنر عکاسی می خواند و تصمیم دارد برای سال آینده وارد مدرسه مجسمه سازی شود. طعنه زدم:» و در تمام این سال ها بدون پول به دنبال علم و دانش می دویدی؟» طعنه ام را نگرفت و گفت:» پول مهم نیست. من عاشق هنر هستم.» این را گقت و پرک های زعفران نکوبیده را خشک خشک توی ماهیتابه ریخت. این قدر سریع اتفاق افتاد که فرصت نکردم  جلوی دستش را بگیرم و نگذارم.

بعد از صرف غذا لب تاپ جدیدش را آورد تا به من نشان دهد. من که با دیدن نام حک شده اپل مکینتاش ذوق کرده بودم ، از شنیدن قیمت سر سام آور آن مغزم جرینگی صدا کرد. پرسیدم:» بهترین سیستم موجود در بازار بود؟» با غرور جواب داد:» در این موارد من همیشه بهترین ها را می خرم.» بی آن که خواسته باشم آزارش دهم از دهانم پرید:» پس تو پولداری.»

سگرمه های در هم کشیده ماری که این جمله مرا توهین به شخصیت خودش گرفته بود تا شب از هم نگسست. شب ،از در آشتی کمی از غذایی که پخته بودم را به او تعارف کردم. با نگاهی سرد دستم را رد کرد و گفت:» شما ایرانی ها در غذاهایتان ادویه زیاد استفاده می کنید. بوی تندی دارد.»